Afscheidsfestival

De genodigden, sommige met hoge hakken in de hand, lopen het lange, uit houtsnippers bestaande, bospad af totdat ze uiteindelijk op een open veld midden in het bos staan.

De grote witte tenten, versierd met een glitterbol, slingers met foto’s en vele LP’s uit de jaren 80, geven ruimte aan de vele gasten.


Terwijl de ouderen met elkaar praten, spelen de kinderen voetbal of hangen onder de bomen in hangmatten. De pizzaoven wordt al opgestookt en aan de andere kant van het veld zijn ze bezig met de voorbereiding voor de BBQ van Teriyaki saté. Geen snoep, chips of cola maar een grote ijskar met schepijs, schalen vol met snoepgroenten, grote karaffen water met munt, citroen en verschillend zomerfruit. Muziek uit de jaren 80 schalt uit de boxen en onder elke stoel wordt er een klein flesje bier met schroefdop gezet.

Alleen de aanwezigheid van de kist doet je op dat moment beseffen dat je op een afscheidsbijeenkomst bent.


Naast de kist staat een grote tafel met allerlei kleuren verf, stempels en kwasten zodat iedereen nog de gelegenheid krijgt om een hand of een vingerafdruk op de kist te plaatsen.

De weduwe pakt de microfoon en vraagt iedereen om te gaan zitten. De kinderen bij elkaar in kleermakerszit op de grond en voorin de tent is er een soort familieplein gecreëerd voor de sprekers en de naaste familie. Er is afgesproken dat niemand wordt aangekondigd en er is geen muziek tussen de sprekers.


Er worden prachtige verhalen en anekdotes verteld. Er wordt veel gelachen en gehuild. Iedereen met zijn of haar gedachten bij die toffe gast, die goeie vader, de allerliefste man, die trouwe vriend en de levensgenieter. Je voelt de mengeling van dat intense en onbeschrijfelijke gevoel van verdriet in combinatie met warmte en liefde die ze allemaal voor hem voelen terwijl ze over hem praten.


Als alle groene bierflesjes omhoog worden geheven om te toosten op zijn leven, start het nummer van ‘Noodweer in de disco’ en begint de borrel. Dit waren de wensen van de weduwe en zo liet zij het ook op de kaart zetten… een uur huilen en dan borrelen.


Als men de 12 noten van Reveille op de Trombone hoort spelen weet iedereen dat dit het moment van het definitieve afscheid is. Onder begeleiding van het nummer ‘Firestarter’ van the Prodigy’s wordt hij door zijn broer, zus, zwager en vrienden uitgedragen en begeleidt naar het crematorium. De overige familieleden en vrienden blijven achter om er voor elkaar te zijn. Maar wel op de manier die hem zo typeerde en bij hem paste… met een goeie borrel, lekkere hapjes, zijn favoriete kaas en zijn eigen playlist!






8 keer bekeken